homepage
30 juli 2016            Fotonieuws uit het Groene Hart rond Reeuwijk (49)

Gefopt door een waterkip.

Het was in de avonduren. Ik zag een waterhoen druk bezig met het aanbrengen van strootjes voor de bouw van een nest. Althans, ik ging er vanuit dat er een nest gebouwd werd. Het was moeilijk om een scherpe foto te maken met mijn Sony 30x optische zoom digitale camera want het aanbrengen/transporteren van nestmateriaal ging razendsnel, veel te snel. Daar had ik eigenlijk mijn spiegelreflex camera met 300 mm voor nodig gehad die hoge ISO-waarden heeft. Maar uiteindelijk hield ik er toch een scherpe foto aan over. Wat mij verraste was dat het uiteindelijk niet ging om de bouw van een nieuw nest, maar het herstellen van een bestaand nest om er de nacht door te gaan brengen. Plotsklaps liet zich een kuiken zien vanonder de oudervogel.


Waterhoen druk bezig met strootjes rangschikken op een naar ik eerst aannam nieuw te bouwen nest.


Plotsklaps liet zich een kuiken zien. Uiteindelijk bleken er zich drie stuks onder de oudervogel te bevinden.

 

Opmerkelijke/opvallende "natuur" uit het Groene Hart.

Liep tijdens een fietstochtje in de Krimpenerwaard dit tegen het lijf. Een paard wat zich als een zebra wilde camoufleren
of was het een zebra die zich als een paard wilde camoufleren.


Vroeger werd het grasland maar een of hooguit twee keer per jaar gemaaid. Dit perceel is inmiddels (22 juli 2016) 
voor de 3e keer gemaaid en zal deze zomer nog wel een paar keer gemaaid worden. Het gras is in balen ingekuild. 
Deze keer is er voor gekozen om het plastic van de balen uit te voeren in een roze kleur. Je kunt er van houden of niet. 
Persoonlijk vind ik dat het niet past in het Groene Hart, maar anderen vinden het wel een leuke vrolijke kleur in het 
(volgens hen) saaie groene landschap. Het is maar hoe je er tegen aan kijkt.

REACTIE: over het  waarom er momenteel roze plastic wordt gebruikt om gras te balen.
Stichting Pink Ribbon
Er bestaat een fondsenwervende organisatie,  Stichting Pink Ribbon, die zich inzet voor de 
borstkankerpatiënt van vandaag. De Stichting financiert wetenschappelijk onderzoek, psychosociale 
zorg- en voorlichtingsprojecten op het gebied van borstkanker. Pink Ribbon wil dat de behandeling en 
nazorg van borstkanker beter worden afgestemd op de specifieke situatie van de patiënt, 
waardoor de overlevingskansen kunnen worden vergroot en de kwaliteit van leven wordt verbeterd.

Met de verkoop van roze wikkelfolie steunt Het Landbouwbedrijf VisscherHolland financieel Pink Ribbon 
en schenkt het daarnaast aandacht aan de actie, want iedere roze baal in het land valt op! Van iedere 
verkochte rol gaat er een bijdrage naar Pink Ribbon. Op deze manier kan iedereen zijn of haar steentje 
bijdragen om het lopende onderzoek naar borstkanker te steunen.



De grasbalen opgeslagen bij de boerderij. Het is een flink kleurenpalet al die verschillende kleuren grasbalen.
waarbij de roze exemplaren er wel uitspringen. 

 

Ruzie over zwanendrifters in het Groene Hart en
ruziënde knobbelzwanen.

 



Een hoop geplons in een sloot. Wat zou daar aan de hand zijn? Het bleek te gaan om twee families knobbelzwanen
die het met elkaar aan de stok hadden. Een familie zonder kuikens en de andere familie had een kuiken bij zich.
Ik was niet de enige die ging kijken, ook de aanwezige pinken en "droge" koe wilden wel eens weten wat daar 
gaande was. De twee genten voerden een strijd "op leven en dood" zoals U in onderstaande fotoserie kunt zien.


Vechten in een baggerslootje betekend wel smerig worden.



De genten probeerden elkaar te bijten.


De genten fel strijdend terwijl het wijfje op afstand toekijkt.


De strijd ging vervolgens op het grasland verder. Rechts de twee strijdende genten. 
Links de vrouwtjeszwaan die toekijkt maar zich niet met de strijd bemoeit. De genten
flink onder de modder.



Het wijfje bemoeit zich niet actief met de strijd maar wil er wel bij zijn.




Er wordt van alles geprobeerd om te winnen. 



Een van de vechtende genten spreidt de vleugels ten teken dat de strijd is gewonnen.
De vrouwtjeszwaan strekt haar nek ten teken dat ze het er mee eens is. Onder de knobbelzwanen
ligt de gent die zich onderworpen heeft. Een uur later toen ik nog een keer langs ging was
de rust teruggekeerd en verbleven de twee paren weer op forse afstand van elkaar.

 

Groep van ruim 200 nijlganzen op de Hollandse IJssel.


Een aantal jaren geleden telde ik na de broedperiode regelmatig grote groepen nijlganzen in het poldergebied 
rondom Reeuwijk. Soms bestonden groepen uit meer dan 200 exemplaren maar dat zie ik de laatste jaren niet meer. 
Op 10 juli 2016 kwam ik observerend vanaf de rand van een zelling langs de Hollandse IJssel westelijk van Gouderak
een groep van ruim 250 nijlganzen tegen. Dobberend op het water. De vogels op de foto is maar een klein deel van
de groep.

Ondanks de afkomst uit landen rondom de Nijl, doet de Nijlgans het zeer goed in ons redelijk milde klimaat. 
Ze overleven de strengste winters, voor zover deze nog voorkomen. Het vrouwtje legt tussen de zes en acht eieren. 
De kuikens worden vrijwel allemaal groot; nijlgansouders beschermen hun kuikens met een aan fanatisme 
grenzende agressie. Nijlganzen mogen in Nederland het gehele jaar bejaagd worden.

 

Een paar fotografische overblijfselen van een steenbakkerij
langs de Hollandse IJssel bij Gouderak.

Er waren vroeger heel wat ‘steenplaatsen’ langs de Hollandse IJssel. De meeste lagen aan de kant van de Krimpenerwaard, vanaf de Stormpolder nabij Rotterdam tot aan Gouderak.  Enkele van die steenfabrieken lagen aan de noordkant van de rivier, onder andere in Nieuwerkerk aan den IJssel. Ook verderop langs de toen nog niet gekanaliseerde Hollandse IJssel tot aan Montfoort waren er steenplaatsen.
In 1945 had Gouderak nog twee steenplaatsen. “De eerste steenplaats” van Willem van Vliet en de “tweede steenplaats” van de erven R.U. Jongenburger. De naam eerste en tweede steenplaats kregen ze omdat ze in die volgorde vanaf het dorp lagen.

Van de voormalige steenplaats van Van Vliet zijn nog maar een paar restanten zichtbaar in het landschap. De steenoven heb ik in 2003 nog gefotografeerd maar is daarna afgebroken. Wel staan er nog steeds een 2-tal voormalige droogschuren. 

Kleiwinning uit de Hollandse IJssel
Door de afdamming van de Hollandse IJssel aan de Lek bij Klaphek onder Utrecht omstreeks 1285 kon er, doordat eb en vloed nu meer invloed kregen op de stroomsnelheid en omdat er minder water werd afgevoerd door de rivier, meer klei bezinken. Verspreid langs de oevers van de Hollandse IJssel lagen de ‘zellingen’. Dat zijn ondiepe plaatsen waar riet groeide. Als het riet eraf gestoken werd, kwam daaronder klei vrij die gebruikt kon worden voor het maken van stenen. Maar wat belangrijker was: elke keer als de zelling bij vloed onderliep, kwam er een dun laagje klei op de bodem. Als het water weer zakte, bleef de klei achter. Daardoor kon er elk jaar opnieuw uit de zellingen klei gehaald worden waar de bekende ijsselsteentjes van werden gebakken.De IJssel werd hierdoor een “onuitputtelijke bron voor de kleiwinning. Er ontstonden tal van steenbakkerijen die de klei direct uit de rivier gingen halen. De klei werd als verse slik met behulp van een slikbok opgebaggerd uit de rivier.



Overblijfsel van de oude steenoven van het steenbakkersbedrijf Van Vliet. Foto: 2003. Is afgebroken.


In de muren haaks op de dijk zat bij de grond een rij openingen die op poortjes leken. Dat waren de vuurmonden. Aan de andere kant van die vuurmonden was de turfschuur. Daar werd de brandstof (turf) bewaard. In weer een andere muur zat een grote poort waardoor je de oven binnen kwam.

   


Nog bestaande oude droogschuur voor het drogen van ijsselsteentjes in polder het Middelblok bij Gouderak. 
Foto: 10 juli 2016.


Nog bestaande oude droogschuur voor het drogen van ijsselsteentjes in polder het Middelblok bij Gouderak. 
Foto: 10 juli 2016.

De stad Gouda had in 1561 ca. 28 steenplaatsen met een zestigtal ovens. De steenbakkerijen breidden zich uit naar verder stroomafwaarts gelegen plaatsen. In 1514 wordt Krimpen a/d IJssel ook al genoemd in verband met de steenbakkerijen. Rond 1790 wordt geschat, dat het aantal steenplaatsen minimaal 30 bedroeg met een totale productie van 100 miljoen stenen. Er werd gemiddeld 3x per jaar gestookt. De oveninhoud was toen ongeveer 1.000.000 stenen.

In de 20e eeuw raakte de IJsselsteenindustrie langzaam in verval. Eén van de oorzaken was dat de stenen van het grotere Waalsteenformaat goedkoper waren om te produceren en de overheid dit formaat verplicht stelde voor woningbouw. Het was niet mogelijk de IJsselsteen zonder scheurvorming op dit grotere formaat te bakken. Ook raakten de zellingen steeds meer vervuild waardoor het winnen van zuivere klei steeds moeilijker werd.

 

Gevlekte smalbok (Leptura maculata)

De gevlekte smalbok, deze fraaie boktorrensoort kwam ik tegen in een natuurgebiedje in de polder Veerstal 
in de Krimpenerwaard. Een fors exemplaar wat door zijn mooie kleurpatroon en grootte (1,2 cm) opvalt. 
Foto: 10juli 2016.



Nog een detailfoto van de gevlekte smalbok. Behoort tot de familie van de boktorren.
Hoewel ikzelf de soort niet eerder was tegen gekomen is de boktor niet zeldzaam.

 

Succesvolle vlinderstruik

De vlinderstruik in mijn achtertuin is nog niet helemaal uitgebloeid. Op het hoogtepunt
van de bloei (tijdens die warme zonnige dagen) had ik op een moment maar liefst 14 dagvlinders 
op de bloemen. Het ging om de soorten kleine vos, dagpauwoog, distelvlinder (6 op een moment), 
gehakkelde aurelia en verschillende witjes. Tegen het schemer waren die verdwenen en verschenen
er diverse nachtvlinders die zich tegoed deden aan de nectar van de bloemen.


Kleine vos.



Distelvlinder.


Dagpauwoog op bloeiende hortensia.

homepage

nieuwste vertellingen fotoboek landschappen zoeken foto's zoeken op trefwoorden auteur
natuur & landschap Reeuwijkse Plassen weidevogels cultuurhistorie jeugdverhalen